Voorbereiding voor het interview met Hans Schiffers van Arbeidsvitaminen

Als ik Hans zijn stem hoor, dan doet ie me meteen terugdenken aan mijn ouderlijk huis waar mijn moeder steevast de radio (destijds steevast radio 3) aan had staan.
Arbeidsvitaminen…maandag de AVRO, dinsdag de VARA, woensdag de EO donderdag en vrijdag, respectievelijk de TROS en Veronica in de middag….. en op de muziek werd lustig gepoetst en schoongemaakt. Ons huis was altijd spik en span.

Mijn moeder was in het begin van mijn jeugd veel thuis en liet de muziek uit de boxen knallen wanneer een heur favorieten werd afgespeeld. Ik weet ook zeker dat wanneer zij nog geleefd had, zij het liefste zelf het interview met Hans had gedaan.
Zij en mijn vader hebben mij in 1977 meegenomen naar Portugal, destijds een paar jaar na de anjer revolutie en vanaf dat moment weet ik wat het woord heimwee inhoudt.

Elk jaar keerden we terug naar Portugal en zat ik vooral huilend in het vliegtuig terug. Bij geen enkel ander stad of land heb ik dat gevoel van heimwee gehad, maar Portugal en dan met name de omgeving rondom Portimão voelde en voelt als mijn heimat. Missen doe ik Nederland niet, geen dag. Familie en vrienden komen gewoon hierheen en dan net als vis blijven ze drie dagen fris, he schrijfmaat 😉

Ik dacht altijd dat mijn vader de grootste Portugal fan was van de twee, maar toen mijn vader ziek werd en uiteindelijk niet meer in staat was om te reizen, bleef mijn moeder ook terugkeren naar Portugal. Elk jaar, soms twee keer.
We hebben lange tijd trouwens toen mijn vader de ziekte van Alzheimer op 54-jarige leeftijd kreeg, beide ouders meegenomen hier naar toe opdat beiden konden uitrusten en bijkomen. De voorloper van ons huidig reisaanbod.
Uit die ervaring zijn onze groepsreizen voor mensen met dementie en (belangrijk !) hun mantelzorgers ontstaan. Hoe houd je de mantelzorgers zo lang mogelijk op de been ??? Het is een taak, waarvoor gelukkig nu steeds meer aandacht is, maar destijds nog niet. Heeft mijn moeder als 48 jarige gewoon vooral zelf moeten uitzoeken.

Dat is wat ik hier nu onder andere doe, zorgreizen organiseren.
Sinds 2012 naar Portugal getrokken , omdat het mijn grote droom was, ik moest en zou een keer de sprong wagen. Mijn ouders hadden de plannen, de ideeën en het is er nooit van gekomen omdat ze allebei jong zijn overleden.
Tijdens de groepsreizen voor de mensen met dementie en de partners, daarom ook speciale aandacht voor de partners. En telkens hoor ik mijn moeders verhaal voorbij komen.

Waarschijnlijk probeer ik ze elke keer toch weer een klein beetje te redden 😉
Daarom als ode en eerbetoon aan alle mantelzorgers, het favoriete nummer van mijn moeder: Queen- I want to break free, (https://www.youtube.com/watch…) wat ik overigens ook op haar begrafenis (3 jaar, nadat mijn vader opgenomen was in het verpleeghuis, is zij op 59-jarige leeftijd overleden) keihard heb gedraaid.

En elke keer als het nummer voorbij komt, dan weet ik. Dat is ma, met een seintje van ‘boven’

Margaret

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *