Waarom deze Mantelzorgvakantie

Mijn moeder was 48 jaar toen mijn vader plots thuis kwam te zitten met schijnbare burn-out klachten. Voordien leidden zij een druk sociaal leven, met vooral veel (vrijwilligers)werk, feesten en partijen, sportieve activiteiten. Eigenlijk waren zij allebei nooit echt thuis, vooral mijn vader niet.

En toen ineens was duidelijk dat er niets meer uit zijn handen kwam en daar bovenop nog met een scala aan vage klachten.

Emotioneel ook, om het minste of geringste moest hij huilen, terwijl hij dat vroeger nooit gedaan had.  Of ineens heel erg boos en achterdochtig. Beetje onvoorspelbaar gedrag, waarvan hij zich nadien niet kon herinneren dat hij dan zo uitgevallen was. En bepaalde fixaties namen toe, achteraf bekeken als een ware sluipmoordenaar want je hebt het lange tijd niet in de gaten en het is alleen maar vervelend als iemand telkens over hetzelfde onderwerp begint.

In mijn vaders geval was het over geld en zijn portemonnee. En al die tijd hadden we nog geen idee wat er nu precies aan de hand was, want bij de neuroloog ‘speelde’ hij altijd mooi weer om thuis meteen weer in dat atypische gedrag te vervallen. Omdat hij zich ‘raarder’ ging gedragen, kwamen er al snel minder mensen op bezoek en kreeg mijn moeder dus letterlijk alles voor haar kiezen. Moet je je voorstellen, jarenlang leef je allebei je eigen leven en ineens zit daar 24-7 je man-in-veranderde-staat-maar-zonder-stempel letterlijk op je lip. Mijn moeder klaagde dat hij haar overal volgde, ging zij naar boven of naar de keuken dan liep hij haar achterna. Waarom wist hij ook niet, maar ze moest in het zicht blijven. De spanningen tussen hen namen begrijpelijkerwijs toe en de omgeving reageerde niet of nauwelijks.

Hoorde het geklaag van mijn moeder aan, maar meer dan dat werd er feitelijk niet ondernomen en doordat niemand het echt begreep nam het sociale isolement alleen maar toe. Mijn moeder schaamde zich ook, hij kon echt heel raar uit de hoek komen. Deze man, zo jong en altijd keurig en welbespraakt, nu veelal een onzeker en angstig mens. En dan ’s nachts, de dwalingen. Hoe vaak ze hem van zolder af heeft moeten halen omdat hij na de toiletgang dan de weg kwijt was. Hoe bang hij werd in het donker.

We stuurden haar op vakantie, naar haar vriendin in Canada, een welkome afwisseling. Even weg van alles en wij, mijn zus en ik, bleven toch wel in de buurt. Mijn zus woonde immers nog thuis met haar 16 jaar. Waar je op zo’n moment niet aan denkt, is het versterken van je sociale netwerk. Eigenlijk verkeer je in een doorlopend vacuüm, want we hadden veel meer het netwerk rondom mijn moeder heen kunnen verbreden.
Noem het een vangnet. We hadden tips moeten hebben over hoe het gedrag van mijn vader te interpreteren en belangrijker; hoe ermee om te gaan ?
Zodat we ook onze omgeving konden helpen hiermee om te gaan.

Ma vond het lastig om zonder pa op vakantie te gaan, dus namen we ze allebei mee. Naar de zon, naar het licht. Nooit gerealiseerd dat dat zoveel impact zou hebben, maar wanneer je erover leest zie je wat licht voor je brein kan doen. Ook al is het dan getroebleerd door de neurodegeneratie; ik zag mijn vader opknappen als ware het wat pokon met een plantje doet.
Hier in Portugal hebben we mooie tijden beleefd, met elkaar maar mijn moeder ook bijvoorbeeld lekker even op haarzelf. Een bedje in de zon, een bezoekje aan de masseuse. We zaten er allemaal weer als goudhanen bij en allebei keken ze hals reikend uit naar de volgende reis.

Deze persoonlijke ervaringen zorgen ervoor dat onze mantelzorgreizen datgene bevatten, wat je als mantelzorger nodig hebt. Geen zware lotgenoten kommer en kwel, maar genietend met elkaar in een heerlijke ambiance. En en passant zorgen we er ook nog even voor dat je sterker en steviger terugkomt, met veel energie en coleur locale.
Voor je partner wordt gezorgd, hetzij in Portugal of in Nederland.
Onze zorg  indicatie specialist kan het allemaal voor jou, voor jullie regelen.

Het enige wat je hoeft te doen, is even tijd te nemen voor jezelf en….je koffer pakken ! Je hebt het meer dan nodig !