Pubertijd en Alzheimer

dementie reizen Algarve

We hadden op een gegeven moment nog wel het idee dat we in een soort van flow zaten met elkaar….en dan wordt ie weggenomen…

In den beginne

Aan het woord is mijn zus Wendy, 15 jaar wanneer onze vader van 54 jaar plotsklaps thuis komt te zitten. De man was er tot dan toe nooit, altijd aan het werk of aan het sporten. Hij, die een standaard ritueel had, door net voor het avond eten binnen te komen, zijn werkkoffer in de gang te plaatsen, de kussentjes te herstructureren op de bank en zwijgend aan tafel plaats te nemen. Niet teveel geluid, niet teveel praten. Pa heeft het altijd druk, vooral in zijn hoofd….

Dat blijkt wanneer hij van het ene op het andere moment ineens thuis is. Pa en ma in paniek. Is hij burn-out, overspannen ?

In het begin slaapt hij veel, is hij afzijdig maar naarmate de tijd en het proces dus vordert, gaat hij zich met steeds meer dingen bemoeien. Hij is immers hele dagen thuis en zijn wereld nog nooit zo klein geweest.

15 jaar nooit gedaan en dan nu ineens wel ??? En dan op alles letten ? Wat denk je zelf ? Bovendien wisten we lange tijd niet wat het nu precies was. Mijn moeder die alle belevenissen met de hele familie deelde, opstandig was, ook jegens pa.

De ruzies die ontstonden, het onbegrip naar elkaar toe. Het gezin stond op zijn kop. Ik heb jaren geblokt in mijn herinnering, het was een soort van overleven. Pa ging zich steeds raarder gedragen, gefocust op geld, op zijn portemonnee, werd achterdochtiger en vertoonde steeds meer verlies van decorum waar maar weinig mensen mee konden omgaan.

Vrienden vonden het moeilijk om mee te dealen, behalve Arwen (onze half Arubaanse), door mijn vader ´liefkozend´ rubberaap genoemd. Hij wist niet meer dat dat echt ´not done´ was. Zoiets denk je niet eens, laat staan dat je het zegt. Arwen is onze familie en gelukkig kon zij er goed mee omgaan.

Pa had geen flauw benul meer. Liep te stofzuigen zonder de stekker in het stopcontact te doen, verdwaalde met de hond en haalde bij tijd en wijlen ineens zonder pardon uit. Terwijl hij voordien dat nooit zou doen.  

En natuurlijk was ik boos en verdrietig, ik zat er 24 uur bij. Familieleden die sporadisch aan kwamen en mij uit zagen vallen tegen hem, spraken er openlijk schande van. `je doet toch niet zo lelijk tegen je vader ?´ Ga er zelf even een paar weken bij zitten, dan praten we verder. 

En hoe het verder ging

Ik ben 17-18 jaar. Pa gaat drie keer per week naar de dagbehandeling, regelmatig komt de thuiszorg of niet opdagen of te laat en dus zet ik hem zelf onder de douche. Zo ook in het weekend. Een enkele keer kijken we elkaar aan en realiseren we ons dat dit wel een hele `akward´ situatie is. 

Surrealistisch is het juiste woord en dan lijkt het alsof hij precies hetzelfde denkt.

En dan opeens is het moment daar dat hij wordt opgenomen in het verpleeghuis. Ik ben boos, want ze misleiden hem en mij met het verhaal dat het voor een vakantie is, terwijl iedereen weet dat het voorgoed zal zijn. Ik heb juist het idee dat we in een soort van flow zitten (of hoop ik dat alleen maar) en ineens word ie ons afgenomen. Zo heftig. We mogen de eerste twee weken ook niet bellen, ik vind het verschrikkelijk. 

Iedere week gaan we naar het verpleeghuis en niet veel later wordt ma ineens ernstig ziek. 

En daar staan we, ik ben inmiddels 23 jaar oud, aan het ic bed van mijn moeder en krijgen we een telefoontje vanuit het verpleeghuis dat pa ook niet goed gaat. Waar gaat dit over? 

Als ik vrienden vertel over mijn leven, voelt het net alsof het over iemand anders gaat. 

De dingen lopen allemaal zo anders dan dat je ze verwacht.

En hoe het afliep

Ma overlijdt, voor mij totaal onverwacht, pa lag meer in de lijn om eerder te gaan. Ondanks het immense verdriet voel ik de verantwoordelijkheid om steeds naar mijn vader in het verpleeghuis te gaan. Maar soms kan ik het niet opbrengen en daar voel ik me tot vandaag aan toe schuldig over. Ik had er vaker naar toe moeten gaan. Er gaan niet zoveel mensen meer naar hem toe, wat heb je er te zoeken. Hij is er mentaal vaker niet, dan wel.

Ik sleep hem nog mee naar zijn favoriete voetbaluitje, naar de business club die hij ooit heeft opgezet. 

Hij is slechter, ook qua mobiliteit en ik loop met hem te sleuren en te sjouwen, maar ik weet dat hij er plezier aan beleeft. Zijn laatste verzetje.

Achter me hoor ik iemand klagen: mogen dit soort mensen nog wel toegelaten worden en hij wordt openlijk bespot. Ik ben woest, dien een officiële klacht in bij de club, waar ze nooit wat mee zullen doen en ik zweer het: als ik nu nog die mensen op het zebrapad tegenkom, ik geef acuut gas. 

En dan is daar het telefoontje vanuit het verpleeghuis; ik werk net bij een nieuw bedrijf en ben blij dat ze hier mijn roemrucht verleden niet kennen. 

Er is iets ergs gebeurd. Je vader heeft een paar insulten gehad en is hieraan overleden….. 

´Wat erg voor je moeder´, verzucht een collega. Uh ja….nou die is er dus ook niet meer….

Alegria Health begrijpt U!

Omdat wij weten wat er binnen de gezinnen van mensen met Alzheimer leeft, organiseren we juist deze dementie reizen naar de Algarve voor hen en degenen die er dicht omheen staan. Tijdens deze reizen zijn rust en ontspanning natuurlijk het belangrijkste maar ook is er ruim gelegenheid om jouw persoonlijk verhaal te doen en handvatten aangereikt te krijgen hoe met het proces om te gaan en vooral hoe je jezelf staande houdt. Dat er ook geleefd kan worden en niet alleen `overleefd´

Dementie Reizen Algarve

Alegria Health organiseert geheel verzorgde reizen voor mensen met Alzheimer en hun partner/mantelzorger. 

Click hier voor meer informatie of neem gerust contact met ons op:

Meer informatie over Alegria Health?

Alegria Health Zorgt voor U ! 

 

 

 

 

Eén antwoord op “Pubertijd en Alzheimer”

  1. Wat erg. Dementie is verschrikkelijk. De persoon die je kende is er niet meer. Ik zorg al jaren voor mijn demente tante, met liefde…. maar soms moeilijk. Vooral als ze aangeeft zo ongelukkig te zijn in het tehuis waar ze inmiddels verblijft.
    Daarnaast heb ik een moeder met uitzaaiingen in het hoofd. Anders, maar ook weer niet. De vergelijkingen met dementie zijn opvallend. Geen land meer mee te bezeilen, maar als je er wat van zegt zie je de blikken van ongeloof. Ook ik denk vaak… ga jij eens even een week met haar doorbrengen… heel benieuwd hoe jij dan zult reageren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *