Column Another Day in Paradise April 2019

Ieder maand delen Chantal Schouten (producer bij de AVROTROS en buitengewoon Portugal-fan) en Margaret Krijnen maandelijks hun doen en laten per e-mail. 

Wahahaha Cee,
ik had erbij moeten zijn met die koorknaap.
Hadden wij als vrouwelijke variant op Stanford & Waldorf (die twee grumpy old Muppets) met zijn tweeen allerlei narigheid kunnen roepen vanuit de college banken….Daar was ik in mijn eentje al goed in op school destijds, laat staan wij met zijn twee….twee van die asgrijze blondines, laat bij mij dat ‘as’ maar weg overigens, brullend vanaf het balkon.’This show sucks’ en meer van die inhoudelijke kretologie.

Jee wat een weekend was het weer hier. Frank Niessen, onze plastisch chirurg vanuit de VU Amsterdam, kwam overvliegen voor operaties en het zien van nieuw geïnteresseerden.
En weet je, als Hollandse aangelegenheden op zijn Portugees georganiseerd worden, dan vraagt dat van een Nederlandse chirurg om een gigantisch ontwikkelde flexibiliteits zin.
We werden letterlijk onderworpen aan de ultieme stress-test en om daar kort over te zijn, we bleven koelbloedig en uiteindelijk, zoals het hier in Portugal altijd betaamt: Het kwam allemaal goed. Dan kun je vanuit Nederlandse structuur gaan lopen stressen maar luidt het aloude gezegde niet: When in Rome, act as the Romans do ?

Het is leuk om te ervaren hoe er steeds meer animo komt voor de Nederlandse specialisten en gelukkig nemen de artsen, zoals Frank ook mensen vanuit Nederland mee die hier dan voor het zogeheten health tourism komen.
In Nederland hebben we sinds kort ook iemand vanuit de zorgverzekeringswereld afkomstig, die zich sec gaat toeleggen op het ontginnen van de markt van haartransplantaties.
Want onze samenwerkende partner hier in Portugal, de bekende plastisch chirurg Tiago Baptista, heeft hier een compleet geoutilleerd team voor en ‘verslaat’ de Turkse concurrenten op kwaliteit, zorg en kosten. Dus dat is interessant om in Nederland rond te gaan bazuinen.
In onze nieuwsbrief van maart daarover meer, ben je al geabonneerd
trouwens? www.alegriahealth.com/nieuwsbrief

Enfin alles goed en wel geregeld en gedaan met onze plasticus en hup door naar het filmfestival in het auditorio van het sardine museum, alwaar mijn teerbeminde mede organisatoren gelukkig de zaken helemaal op Hollandse wijze onder controle hadden 😉. De entourage was prima, mooie zaal, verwarmd ook. Mooi beeld en geluid en een keur aan echte Arthouse films, niet per definitie allen met een Amerikaans happy end.

Nu ik er zo over nadenk….volgens mij had geen enkele film een happy end en op de een moest je harder kauwen dan op de ander, maar dat hoort bij deze categorie films. En het mooiste is toch dat je vertwijfeld die bioscoop uit loopt en denkt: whattheheck is er nu eigenlijk allemaal gebeurd.
Ik denk dat ik ‘the square’ toch wel de film was die het meest absurd was; a dark delight vol bezopen grappen over over het paard getilde kunst en zo. Redelijk hilarisch. Oja en ik heb zowaar wat fans van onze verhaaltjes gesproken, Cee. Ik ging er gewoon van blozen ☺️

Gek genoeg smaakt zo’n filmfestival altijd meteen naar meer dus zou ik dit weekend ook graag weer willen, maar helaas. Tegen het einde van het jaar weer. Dus heb ik mezelf maar opgegeven voor een kristallen workshop dit weekend. In de categorie: and now for something completely different.
Tokkin bout different:  Welke leukerd ga jij nu weer interviewen eigenlijk?
Moet ik hier nog eentje voor je aanwijzen ?

Ik ga even dochterlief aanmoedigen bij het zwemmen, serieus ik voorzie de nieuwe Ada Kok. Dus gillend vanuit het zwembad met een temperatuur van 80 graden plus, zwaai ik even naar het Noorden:

toedeloe tot gauw xxx

Ha die M.!
In plaats van dat ik je schrijf vanaf mijn zolderkamer met uitzicht over het weiland en het tikken van de regen op de dakpannen op de achtergrond, zit ik nu gewoon bij jou om de hoek; in de zon, aan het strand met het geruis van de Atlantische Oceaan. Het kan verkeren.

Ondanks mijn voorzorgsmaatregelen (factor 50 en sjieke jurkjes in m’n handbagage) heb ik het toch weer voor elkaar gekregen er na drie dagen als een Engelse toeriste uit te zien. Verbrand, fladder jurkje dat al aardig strak begint te zitten en een grote bier in de hand. Waar is het nu toch mis gegaan? Gelukkig mag ik behalve toeristje spelen ook nog aan het werk hier.

Net terug van een bezoek aan columnist/schrijver Arthur van Amerongen in Olhão (Oljauwwww). Zijn nieuwste boek heet ‘Mijn moeder is gek’ dus dat leek me een mooie aanleiding. Arthur stond me al op te wachten bij het hek toen ik in m’n hagelwitte huurauto kwam aanrijden.
Nadat ik deze in de modder had geparkeerd werd ik warm verwelkomd door drie grote honden. Nu ben ik meer een kattenmens maar deze kon je er goed bij hebben. Nadat we ons met z’n vijven hadden gesetteld op de bank met haren en uitzicht op de Ria Formosa, kon het interview beginnen. Het werd een mooi gesprek over gekte, het leven in Portugal en muziek om bij te huilen. Nu en dan ruw onderbroken door een laag overvliegend vliegtuig of een langskomende trein; even leek het gvd wel of ik in een scene van Planes, Trains & Automobiles was beland… (Gaaf trouwens die filmdagen, volgende keer ben ik erbij!!)

Na het gedane werk was het tijd voor een koud biertje op het terras waar we gezellig door keuvelden. Het is dat ik nog een uur terug moest rijden naar Carvoeiro anders had ik er nu waarschijnlijk nog gezeten… Afijn, binnenkort te horen op NPO Radio 2 in Simone’s Songlines. I’ll keep you posted!

Ik zou trouwens vanavond terugvliegen naar Nederland maar werd belaagd met apps van ‘Blijf daar!!’ ‘Klote weer hier!!’ Ik dacht eerst: ‘Mmm, moet ik hier misschien bepaalde conclusies uittrekken dat men niet zit te wachten op mijn terugkeer?’ maar toen zelfs Hugo, de trainer van de sportschool in Hilversum foto’s stuurde van omgewaaide bomen en fikse hagelbuien, besloot ik toch maar m’n vlucht om te boeken. Dus niet raar staan te kijken als ik straks opeens weer voor je sta in Club Nau…surprise! (óf als je een roodverbrande Engels uitziende blondine de microfoon ziet afpakken van de leadzanger…Zouden ze hier ‘Ik was toch je meisje’ leuk vinden? 😉

M’n trainer had trouwens behalve de foto’s ook de tekst erbij gezet: ‘Trek je sportschoenen aan en maak een wandeling over de kliffen, vette zeug.’ Ik haat de man. Maar je moet wat. Volgende week sta ik weer te janken en schelden op de weegschaal bij hem en is het uiteraard zijn schuld dat ik niet afval. En dan komt na mij steevast de slanke Sporty Spice in haar nieuwste outfit en haar serene glimlach, die dus wel is afgevallen. Ja, daar zie ik echt naar uit. Gelukkig heb ik ook wat oefeningen mee gekregen om hier te doen. Hele simpele (leek het toen hij ze voor deed…) maar toen ik gisteren op m’n matje op het balkon lag te zuchten en steunen werd ik keihard uitgelachen door de bouwvakkers die hier aan ’t werk zijn (balkon wordt gerenoveerd, iedere dag 8.15 uur stipt word ik wakker gedrild, heb ik weer; deze Portugezen werken wel op tijd..).

Dus: Nu hup toch maar m’n gympen aan en een stuk wandelen. Ook al is het maar naar de markt om een visje te halen voor op de grill (en twee flessen witte wijn om weg te spoelen als gewichtjes). Off we Go!

Dikke kus, Chantalinha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *